Wat onwennig schoof Bert op de eetkamerstoel met stoffen zitting heen en weer. Hij verbeeldde zich dat er beestjes door de stof van zijn pantalon heenkropen en gulzig in zijn beenvlees hapten. Bij het binnentreden van het nederige onderkomen had de krachtige odeur, die het ontbreken van elke reiniging verried, hem als een mokerslag getroffen. Hij kon het niet nalaten even aan de onderkant van zijn dijen te krabben.

‘Jeuk?’ vroeg de zoon van de buurman, licht agressief.
‘Schurft!’ krijste de buurvrouw.
Buurman, buurvrouw en zoon lachtten met wijd geopende mond hun schorre, door tabakswaren ontsierde, lach.
‘Plat volk,’ dacht Bert. Jammer dat hij niet meer aandacht had geschonken aan die kleinere oude huurhuizen in zijn straat toen hij het huis betrokken had. Hij zette zijn sales-lach op, die het altijd goed deed.
‘Geeft niks jong hoor!’ schreeuwde de buurman alsof hij aan de overkant van de straat stond.
Bert kromp ineen. De zoon schalde een lach, die overging in een luide boer. Het was tien uur in de ochtend, maar de bierflessen stonden al op tafel.
‘Die had geen huur betaald,’ zei de buurvrouw, in zwaar dialect, ‘koffie, buurman?’
‘Ah nee man! Een pot bier! Geef die man een pot bier!’ schreeuwde de buurman. Hij sloeg hard op het salontafeltje, dat kreunde van ellende. De volle asbak viel op de grond. Met een luide vloek trapte de buurman het ding met zijn hak onder de bank.
Bert had bij binnenkomst een korte blik in de keuken geworpen en had volle pannen met onduidelijk voedsel op het aanrecht zien staan. Uit het koffieapparaat hing een stuk van een panty, bij gebrek aan filters.
‘Een biertje is prima,’ zei hij, nog steeds met zijn sales-lach.

Twee honden kregen het met elkaar aan de stok, met oorverdovend geblaf. Alledrie de bewoners mengden zich luid schreeuwend in het conflict, waardoor het geblaf niet meer van het geschreeuw te onderscheiden was.
‘Animal Farm,’ dacht Bert. Hij rilde en krabde weer.
De buurman gaf harde trappen tegen de honden en vloekte luid. Kermend maakten de beesten zich uit de voeten. De buurman liet zijn zware gestalte zonder pardon op de bank vallen, maar mikte slecht, zodat hij half op zijn vrouw belandde.
‘Kiek toch uut, zandzak!’ krijste ze, maar bekeek hem toch niet zonder tederheid.
‘Als je die tuun wilt omspitt’n, dan gebruuk je geen bats,’ zei de buurjongen, zonder enige aanleiding.
Bert verslikte zich in het kleine slokje bier. ‘Ja ik was aan het spitten, dat klopt,’ zei hij gauw.
‘Met ’n bats,’ zei de buurjongen en zwaaide met zijn tatoeages heen en weer. ‘De tuun omspitt’n met ’n bats.’ De jongen haalde luid zijn neus op. Een knallend geluid.
‘Delano gaat weer naar school. Via de reclassering,’ zei de buurvrouw. Tenminste hij dacht dat ze dat zei. Hij knikte.
‘Hij werkt nu bij de plantsoendienst en weet alles van het groen.’ Weer die tederheid in haar ogen.
‘Ja. Zo’n tuun. Niet spitt’n met ’n bats,’ zei Delano, die nu naar buiten keek.
‘Alles weet hij,’ zei de buurvrouw.
‘Ook werkloos zeker?’ vroeg de buurman.

Bert keek even naar buiten en dacht aan de brief van twee maanden geleden. De minachting die eruit sprak, de klap in het gezicht. De minachting die uit zijn vertrekkende vriendin sprak. De vrienden die brallend verder leefden en hem lieten vallen als een bierdop. Baan weg. Huis weg. Leaseauto weg. Golfclubs weg. Hijzelf weg. Zijn sales-lach gleed van zijn gezicht. Zijn ogen waren vochtig. De buurman keek hem doordringend aan van achter smerige brillenglazen. Hij hief de vette arm en klopte hem op de schouder, niet zonder tederheid, en zijn grote hoofd ging langzaam op en neer.
‘Nooit met ’n bats,’ zei Delano weer, die nog steeds naar buiten keek. Zijn stem ging uit als een nachtkaars.
‘Doe nog maar een biertje buurman,’ zei Bert zacht.

‘Ha!’ riep de buurman en slofte naar de keuken. Bij de deur klonk een luide wind, net bij het verlaten van de kamer.
‘Die had geen huur betaald,’ zei Bert, nu met zijn eigen lach.
De buurvrouw en haar zoon lachten luid naar hem. Uit de keuken klonk de luide lach van de buurman en toen donderend geraas. Daarna gevloek.
Bert lachte zacht. Hij voelde zich sinds weken ontspannen.