Crisis? What crisis?

07-03-2012. Het land is in recessie, dat weten we nu wel. Zelfs de politiek is het niet ontgaan. Aanvankelijk leunde men afwachtend achterover, om te zien of het vanzelf over zou waaien. Een filosofische houding. Zoals de vertrekkende ambtenaar met zijn e-mailbox vol urgente mails, terwijl de gemeente nog steeds bestond toen hij afscheid nam.

Maar goed, harde cijfers van het CPB noopten binnen de korste keren tot harde maatregelen. En daarover beslist de politiek.

De hele politiek?

Nee. Zo’n kabinet denkt de wijsheid in pacht te hebben en trekt zich dan terug in achterkamertjes om na te denken over de harde maatregelen. Daarmee zetten ze de rest van zo’n Tweede Kamer openlijk te kak. Alsof die mannen en vrouwen geen zinnige inbreng zouden hebben voor een uitweg uit de recessie.

Slechts enkele mooi bekuifde en bebrilde kamerleden staan fier rechtop voor de ingang van zo’n achterkamertje, om met een soort verbale biefstuk krachtige taal het land in te slingeren. “Wij komen er wel uit. De wil om tot oplossingen te komen is er,” is het devies. Ze snuiten krachtig de neus en trekken de deur achter zich dicht, met een stoer spreekverbod op de rug.

Iedereen staat met samengeknepen benen in spanning te wachten op wat er komt, maar zo’n overleg duurt vaak dagen. Af en toe is er wat heen en weer geloop door zo’n achterdeur, waarbij niet te zien is wie er nu precies loopt, door de haag van microfoons van de pers. De rest van de Tweede Kamer staat wat displaced in de vrij lege zaal te soebatten over de reacties die ze zullen geven als de maatregelen naar buiten komen.

En dat allemaal omdat we een partijpolitiek systeem hebben dat dateert uit de tijd dat kamerleden in de koets naar achterkamertjes kwamen. Nog steeds werken de kamerleden trouwens alleen op dinsdag tot en met donderdag, om de gelegenheid te hebben die koets van en naar huis te nemen.

Partijen. Links versus rechts. Goed versus kwaad. Want dat hoort zo, sinds het begin der tijden. De blanken tegen de indianen. De Russen tegen de Amerikanen. Hutu’s tegen Tutsi’s. Ajax tegen Feyenoord. Moslims tegen christenen. Apple tegen Microsoft.

Tegenstellingen, verzuiling, dualisme en polarisering. Mooie containerbegrippen om aan te geven dat niet iedereen mee mag praten, terwijl het land plat op zijn bek ligt. Alsof hetgeen de oppositie zegt a priori slecht beoordeeld wordt door het kabinet.

Waarschijnlijk wel.

Het partijenstelsel zullen we niet zomaar veranderen, vrees ik. Maar als we, met zo’n crisis op zak, de verschilletjes nu eens een beetje opzij schuiven en gewoon proberen samen te doen wat in ons aller belang is?

Het is maar een idee.