De deur eruit! (2)

Deuren. Hoewel het gebruik bij iedereen redelijk vaststaat schreef ik al eens op dat deuren ook in je hoofd zitten en je een deur best voor een ander gebruik kunt toepassen. Voorwerpen uit hun context halen kan zeer verhelderend werken. Maar een verhandeling over objectfilosofie zou hier niet passen. En is ook niet nodig, kinderen bijvoorbeeld kunnen heel goed voorwerpen uit hun context halen, zonder wat voor theorie dan ook. Volwassenen vinden het moeilijker, geconditioneerd als ze zijn ten opzichte van bijna elk voorwerp.

Maar goed, soms is een deur gewoon een deur. Een mooie afsluiter van een ruimte, maar daarmee tevens een barrière. Over de gang lopend in een kantoorpand dat ik bezocht trof me het aantal barrières dat was opgeworpen. Veel deuren op de lange gangen zaten dicht. Het liet zich raden wat er achter de deuren plaatsvond. Letterlijk, ik vroeg me af wat ze aan het doen waren en wie dat vervolgens niet mocht zien of horen. Sommige deuren stonden weliswaar open maar lieten de mogelijkheid ook open om ze fluks te sluiten.

Het voelde benauwend. Terug in mijn eigen kantoor waar het Agile werken, autonome teams en persoonlijke vrijheid hoog in het vaandel staan, zag ik de deur. Met behulp van een broodmes haalde ik de scharnieren los en verwijderde ik het ding. Het voelde bevrijdend.

Natuurlijk laten we de toiletdeur lekker zitten. Natuurlijk zijn er ook mensen die werken in kantoortuinen, een mooi begin. Maar als het is uitgevoerd zonder voldoende afscheidingen, ook lawaaiig. Bovendien willen mensen ook wel eens een persoonlijk gesprek voeren, zonder honderdtwintig toehoorders. Maar dan gaat het weer over context. De wereld buiten het pand gebruik ik nu als kantoor. Als mensen persoonlijk met me willen praten wandelen we lekker buiten of drinken we koffie om de hoek. Bij mooi weer vergaderen we buiten.

Er ligt vast wel ergens een broodmes. Werkt prima.