foto1x

28-02-2013. Hoewel ik van ver kom ben ik de eerste. Op Boris na, hij trekt net z’n jas uit. Ik prijs het moment, want zo kan ik hem nog net even spreken. Achter me op de trap hoorde ik zojuist al andere gasten moeizaam de vele treden, die de boekwinkel rijk is, omhoog klossen.

Hij herkent me meteen en drukt me hartelijk de hand.
“Goh, heb je die hele reis weer voor mij gemaakt vanuit het noorden?” vraagt hij.
“Ja, ik kreeg een uitnodiging,” antwoord ik, bijna verontschuldigend omdat ik op een of andere manier aanneem dat de verzendlijst van genodigden van de lancering van zijn vorige boek is gebruikt. Een misvatting.

foto2z“Ja, dat weet ik,” lacht hij, “Daar heb ik immers zelf voor gezorgd. Ook weet ik van je leuke reactie naar de uitgeverij. Leuk vond ik dat.” Een tweede misvatting. Ondanks zijn enorme netwerk van mensen over de hele wereld en een zeer druk programma vol meetings en reizen weet hij hoe ik reageer. Dat verwachtte ik niet. Toch is het Boris ten voeten uit.
We babbelen nog wat over zijn vorige boek en ik vertel hem hoe ik het las tijdens een voorjaarsvakantie en mijn zoontjes vonden dat ik er niet bij weg te slaan was. We ginnegappen wat. En natuurlijk signeert hij het boek. Dan golft de eerste groep genodigden binnen. Het is een opvallend blije bijeenkomst. De lancering van het boek is echt een feestje voor hem. Maar hij is druk en ik verlies hem uit het oog. Ik babbel wat met mensen om me heen en ontdek al snel dat ik tussen zijn familie, vroegere klasgenoten en vrienden en vriendinnen sta. Dat is best bijzonder. Snel hoor ik ook over een aanstaande verhuizing van New York naar Berlijn. Voor mij een nieuwtje, maar ik had het nieuws de laatste tijd ook niet bijster goed gevolgd.

foto1zTijdens het officiële gedeelte sta ik pal tegenover hem en kan goed zijn expressies volgen. Hij geniet ervan. Voor het aanvangt wil hij nog wel even heel zeker weten dat zijn vader en zijn peettante op de enige stoelen plaatsnemen, die vooraan staan opgesteld. Zijn man regelt het.
De uitgever kent hem ook nog van heel vroeger. Hij grapt natuurlijk en leest ook een passage uit het boek voor. Boris vertelt over de vluchtigheid in New York, waar het boek zich afspeelt. Hoe je levensverhalen van mensen in de metro hoort en hij geregeld haltes terug moest reizen omdat hij te lang was blijven zitten om het verhaal uit te horen. Het bleek de basis voor het nieuwe boek te vormen. Hij overhandigt het eerste exemplaar aan Russel Shorto, Amerikaans kunsthistoricus en journalist. Hij schreef een boek over de Nederlandse roots van de metropool, dat Boris las na zijn verhuizing naar New York in 2006. Dan is het voorbij en vinden er nog wat interviews plaats en vormt zich een lange rij van mensen die het boek gesigneerd willen hebben. Ik klop hem nog even op de schouder. Hij roept me nog een dankwoord toe en dompelt weer onder in de massa.

Leuke boeklancering. “De Waarheid Liegen.” Ik ben benieuwd.

foto3z