Douchen als oudere

Na een uur voetbaltraining geven in de regen aan een team pupillen, waaronder mijn zoon, is een warme douche welkom. Ik betreed samen met mijn zoon de badkamer en we smijten onze natte kleding in de hoek.
‘Ik heb een vieze mond,’ deelt mijn zoon mede, en hij gaat aan de slag met tandpasta en borstel.
Ik zet de douche aan en neem eronder plaats. Mijn zoon draait zich, al tandenpoetsend om en bekijkt mijn blote lichaam zeer kritisch. Ik ben mij opeens erg bewust van mijn vijftigpluslichaam en vrees het ergste.
En ja hoor, met een zwaai van zijn hoofd spuugt hij de tandpasta in de wasbak en zegt:
‘Goh, je hebt wel een dikke piemel.’
Jongens vinden piemels interessant, maar ik acht de mijne niet in de categorie extra-large of verdere discussie waard. Misschien hoort dat ook wel bij vijftigplus. Ik zeg dan ook:
‘Valt wel mee volgens mij hoor.’
Helaas is de inspectie nog niet ten einde. Als ik de shampoo uit het haar spoel hoor ik:
‘Je buik is ook wel dik zie ik. Een beetje zoals Maarten.’
Ik draai me om, om hem het zicht op de opbolling te ontnemen. Een dure fout.
‘Hahaha, wat een dikke kont!’ schalt het door de badkamer.
Rust pak ik de douchekop van de haak. Met een ruk draai ik me om en tref hem vol in het gezicht met de straal. Luid geschreeuw is het gevolg. Hij draait de koude kraan van de wastafel open en tapt een beker koud water. Het treft mij vol op de genoemde dikke buik. Zeer koud.
Wat volgt is een waterballet dat het plafond doet druipen en het water onder de badkamerdeur door doet stromen, tot grote onvrede van mijn vrouw die op het lawaai afkomt.
Als ook mijn zoon klaar is met douchen ben ik nog lang aan het schoonmaken.
 
Geniet van uw kind.