Er lag een briefje op tafel met instructies voor de buurvrouw hoe de vissen gevoerd moesten worden en welke planten veel water moesten hebben. De krant werd ingelicht en de edities werden doorgestuurd naar het vakantieadres. Opgelucht, omdat we de buurman drie weken niet zouden zien en vooral niet zouden horen, vertrokken we. Vakantie.

Het huis lieten we met een gerust hart achter omdat de schakelklok in de woonkamer de lampen aan en uit deed, zodat inbrekers werden misleid. Afgesloten van alles en iedereen waren we schier onbereikbaar. Een keer per week belden we met oma, het hele gezin moeizaam in een telefooncel gepropt, waarbij vader drie keer het kwartje op de grond liet vallen, zodat we er allemaal weer uit moesten.

Vakantie leek in dagen van weleer wat eenvoudiger dan tegenwoordig. Je ging gewoon weg en zag mensen een paar weken later koffiebruin terug. Tegenwoordig gaan we niet meer duur bellen. We sms-en zelfs niet meer. Via Skype en Twitter onderhouden we dagelijks, zo niet een keer per uur, contact met iedereen over de toestand in de wereld en die van onszelf in het bijzonder. We plaatsen een fotoserie op Facebook en Instagram met kiekjes van halfnaakte opbollende lichamen op Madeira.

Een enkeling houdt echter een ruim van te voren breed aangekondigde vakantiepauze op social media. ‘Tot over drie weken, mensen.’ Het huis laten we onbeheerd achter, een tijd terug verschenen er zelfs nieuwsberichten over het massaal achterlaten van huissleutels onder bloempotten. We plaatsen ook bordjes op de deur voor de postbode dat we op vakantie zijn.

Het lijkt allemaal een uitnodiging voor sujetten die andermans spullen begeren. Maar het kan nog gekker. Een vriend verging het niet goed. Op onvriendelijke voet staand met een collega gaf het effect dat de collega via Twitter te kennen gaf dat hij opgelucht was dat mijn vriend drie weken op vakantie was. De hele wereld nam hier notie van.

Bij terugkomst trof mijn vriend een vrij kale woning aan omdat inbrekers in alle rust meenamen wat van hun gading was. Er was veel van hun gading. Mijn vriend stapte op hoge poten naar zijn collega om hem ter verantwoording te roepen over de melding op Twitter; in zijn ogen een uitnodiging aan het adres van het voltallige inbrekersgilde.

De collega was aanvankelijk wel beteuterd, maar wierp mijn vriend toch vrij snel voor de voeten dat het causale verband geenszins aan te tonen viel, op een bekentenis van de inbreker na.

Zo blijkt het dat we niet alleen op onze eigen tellen moeten passen, maar ook op die van een ander. Kijken wat een ander over ons zegt om geen schade op te lopen. Maar vooral zorg omtrent wat je zelf uitzendt.

Kijk, zelf heb ik weinig tot niets van waarde in de woning en is de volledige inboedel afgeragd door oneigenlijk gebruik door allerlei zonen. Mocht u echter gehecht zijn aan de zorgvuldig bijeenvergaarde bullen, is het wellicht een idee minder van de daken te schreeuwen dat u afwezig bent en het huis minder makkelijk toegankelijk te maken.

Fijne vakantie gewenst.
 
 
vak