30-07-2016. Vandaag is het feest. Zoons prijken met een vers verworven zwemdiploma C. Ze hadden er na het behalen van diploma B eigenlijk geen zin meer in, hoe liefdevol de begeleiding ook was. Ik snapte dat wel. Hoewel de zwemschool de enige in de wijde omtrek bleek die vooral de oudste over zijn watervrees heen kon helpen was het mooi geweest. Andere sporten lonkten.

Toen echter op een middag de telefoon ging en zwemschoolmanager Walter Hesselink hoogstpersoonlijk belde waren we vooral verbaasd en later overtuigd. Temeer daar hij zeer indringend op ons insprak om de beide heren te bewegen vooral ook diploma C te behalen omdat Walter ze nog niet sterk genoeg vond. Morrend en tegenstribbelend gingen ze. Nieuwe kunsten moesten vertoond, opnieuw wat zenuwen, opnieuw die supergerichte aanpak; een reclame-uiting voor het gehele zwemwezen.

En daar staan ze. Mét diploma. Als Walter schreeuwt: ‘Zie je wel? En ben je nu sterker?’ wordt er vooral stoer tegengesproken door mijn zoons. Ze waren immers altijd al sterk. Walter lacht en ik krijg een klets op de schouder.

Walter als supercoach in de hal van het zwembad, voor ieder kind een praatje en een motiverend advies. Met stomme liedjes en grapjes met het geld wisselen voor een ijsje. De beste tosti-bakker van Groningen. De torenhoge stoere man, die vochtige ogen laat zien als ik hem spreek over de sluiting van de zwemschool.
‘Ik ben twee jaar aan het strijden,’ zegt hij, ‘ik ben helemaal gesloopt. Maar we hebben niet gewonnen. Je weet dan dat het komt, maar als het zover is raakt het je tot in het diepst van je hart.’
Daar staat hij dan, starend naar buiten. Een levende uitbeelding van intrinsieke motivatie, die hij noodgedwongen moet loslaten.
‘En na morgen?’ vraag ik.
‘Alles wat hier staat is van onszelf,’ zegt Walter. ‘Het wordt nog een hele toer om alles eruit te halen, maar ik laat niks achter.’
‘Wat ga je ermee doen?’ vraag ik.
‘Ik probeer het te verkopen. Voorlopig hoef ik zelf even niks, ik moet eerst bijkomen.’
Weer die trieste blik naar buiten.
We drukken elkaar heel lang, zeer stevig en heel ernstig de hand.
‘Dankjewel Walter,’ zeg ik.

De diploma’s zijn uitgereikt en het is tijd om te gaan. We nemen afscheid met klamme handen. Het zal de warmte in het zwembad zijn. Juf Elise en juf Franka, vaste waarden gedurende de hele lestijd en de helden van mijn zoons, steun door lief en leed, kijken ze nog even liefdevol na. Dan staan we buiten en is het voorbij.

De gemeente Groningen treft geen blaam, zij konden niet bemiddelen of een andere locatie zoeken. De verhuurder staat in zijn recht, het huurcontract liep af immers. De Jumbo supermarktketen mag lekker uitbreiden op de locatie van het zwembad en projectontwikkelaars verdienen een mooi centje.

Partijen halen de schouders op en met z’n allen hebben we een mooie zwemschool naar de kloten laten gaan. Na zesentwintig jaar weg ermee, en meer van hetzelfde ervoor in de plaats; nóg meer boodschappen, nóg meer handige appartementen. Maar de plek waar een bang jongetje diploma C kon halen en bejaarden de stramme benen nog enigszins konden bewegen is weg. Voorgoed weg. Dat laten we gebeuren met z’n allen omdat we er blijkbaar te weinig waarde aan hechten. Zwemscholen zat immers, we kijken niet meer naar roeping of uitvoering van het vak.

Walter, Elise, Franka, Jolanda en allen die ik hier vergeet; het ga jullie goed. Bedankt.

image-1024x567

PS
Helaas is Walter zeer onverwacht overleden op 4 december 2017, ter nagedachtenis van hem.
Walter Hesselink (14/07/1957 – 04/12/2017)