Hour of need

Soms heeft een andere taal een mooiere term dan je eigen.
‘Hour of need’ is zo’n term uit het Engels.

Ik dacht vandaag aan een vriend, aan zijn hour of need.
Toen er niemand was en hij geen uitweg meer zag.
Ik was lang niet bij hem geweest en besloot vanmiddag even te gaan.

Ik veegde de bladeren van zijn graf.

Ik dacht daar aan mijn eigen hour of need.
Iedereen heeft wel een keer zo’n moment.

Een vrije val in het duister.
Of een ijselijke, onophoudelijke kreet in je hoofd.
Zwarte schaduwen, met hun lange armen tot in je ziel.
Waar de wereldbevolking gereduceerd wordt tot jezelf.
En verder niemand.

Mensen maken zichzelf vaak verwijten als iemand vertrekt.
Dat is vaak een onterechte zelfkwelling.
Je kan niet verantwoordelijk zijn voor zo’n stap van iemand.
Ik ben ook niet verantwoordelijk voor de dood van mijn vriend.

Maar staand aan zijn graf pink ik weer eens een traan weg.
Het zou heel mooi zou zijn als je iemand zou treffen in je hour of need.
Net voordat je jezelf afsluit en niemand je meer kan bereiken.
Een kwestie van gelukkige timing, dat wel.
Dat iemand je echt zou zien op het goede moment.
Met een luisterend oor.
In plaats van een doof oordeel.

Kijk eens om je heen.
Misschien ken je wel iemand in nood.
Kijk naar elkaar.

Hour of need.
Mooie term wel.