Raging Buffalo was niet meer. Hoewel sommigen, en niet in de laatste plaats Raging Buffalo zelf,  meenden dat een opperhoofd absolute macht had, was hij toch afgezet door de Raad van Oudsten. In de langste beraadslaging uit de geschiedenis van de stam werd duidelijk dat Raging Buffalo de stam op een weg had gevoerd die zou leiden tot zelfdestructie. De blanke man had al teveel geprofiteerd van de strijd die de indianen onderling voerden en had als een opossum, die lui aan een tak bungelde in de zon, toegekeken hoe de rivaliserende stammen elkaar afslachtten. Raging Buffalo had daarbij een leidende rol gespeeld, bekend als hij stond om zijn wreedheid, onbuigzaamheid en expansiedrang.

Een uur na de beraadslaging, waarbij Raging Buffalo een lange redevoering had afgestoken, als aanklacht tegen de blanke die de indiaan van zijn grondgebied verdreef en de oorzaak was van de onderlinge strijd, was de Raad van Oudsten er al uit: Raging Buffalo werd verstoten uit de stam. Een grotere schande was er niet voor een indiaan. Nog een uur later vertrok Raging Buffalo eenzaam op een paard richting de bergen. Daar zou hij de rest van zijn leven in afzondering mediteren of de dood vinden in een roemloos gevecht met een tramp of een prospector.

Nu was de stam zonder opperhoofd. Black Arrow werd aangewezen als interim opperhoofd, om de stam te leiden tot de volgende vergadering van de Raad van Oudsten. Hij zou waarschijnlijk wel aanblijven als opperhoofd voor vredestijd. Maar de Raad van Oudsten had al aangegeven dat de stam de strijdbijl zou opgraven en ten strijde zou trekken tegen de blanken, de ware vijand, en dat er dus een dappere en onverschrokken aanvoerder moest zijn om de strijd te leiden. Black Arrow kon waken over de vrouwen en jongens.

Bij de volgende volle maan werd Red Eagle verkozen als opperhoofd. Behangen met al zijn scalpels droeg hij de tooi van de aanvoerder tijdens de urenlange ceremonie. Loud Thunder en Long Tomahawk stonden afzijdig. Beiden waren ook genoemd als mogelijke opvolger van Raging Buffalo. Zij zouden moeten wachten tot de dood van Red Eagle en waren zich dat heel goed bewust. Met toegeknepen ogen zagen ze hoe Red Eagle zijn medicijnbuidel hemelwaarts richtte om de goedkeuring van de Grote Manitou te verkrijgen. Minachtend wendden beiden het hoofd af.

In de maanden erna waren er veel stamleden die de gunst van Red Eagle probeerden te veroveren. Met wisselend succes. Red Eagle was een beducht krijger, iemand die niet met zich liet spotten en die moeilijk in te palmen was. Bovendien was hij gewend om zijn eigen plan te trekken en eiste hij gehoorzaamheid. Toch waren er tijdens een krijgstocht veel krijgers die naast zijn zijde probeerden te vechten om te laten zien hoeveel blanke scalpels ze wel veroverden. Enkele krijgers werden op deze manier zelfs bevorderd tot onderopperhoofd. Loud Thunder en Long Tomahawk waren daar echter niet bij. Dit bekoelde de relatie nog meer tussen beide krijgers en Red Eagle, die zich terdege bewust was geweest van de concurrentie tijdens de verkiezing door de Raad van Oudsten.

Tijdens de slag bij Fort Little Creek zorgde Red Eagle ervoor dat Loud Thunder en Long Tomahawk zich in de voorste gelederen van de troepen bevonden tijdens de bestorming van het fort. Beide krijgers hadden dit in de gaten, maar indiaans gebruik zou beide mannen als laf aanmerken indien deze ook maar iets hadden laten blijken. De beide krijgers voerden de meute aan toen de stormloop begon en sneuvelden als eersten.

Red Eagle voelde niet de minste wroeging. Het toelaten en uiten van gevoelens werd als vrouwelijk en laf uitgelegd bij de stam. De doodstijdingen deden hem in het geheel niets. De opoffering werd wel bemerkt door een enkele scherpzinnige indiaan, maar aangezien het slechts twee krijgers betrof en de verliezen bij de slag om Fort Little Creek aanzienlijk waren werd het voorval niet gemeld aan de Raad van Oudsten.

Red Eagle verstevigde zijn macht. Na de verliezen bij Fort Little Creek behaalde hij enige kleine successen tegen de blanken en steeg hij in aanzien. Nog meer krijgers waren op zijn hand en in zijn buurt, om mee te liften op zijn succes. Red Eagle zorgde ervoor zich te omringen met krijgers die tegen hem opkeken. Krijgers die hem tegenspraken of hem probeerden zwart te maken bij de Raad van Oudsten belandden steevast in de frontlinies.

De hele stam werd ook belangrijker. Enkele kleinere omringende stammen sloten zich aan. Zo stond Red Eagle aan het hoofd van een clan met een enorme troepenmacht die hem alom respecteerde. Dit ontging de blanken natuurlijk niet. Tijdens een conferentie in St. Louis, in opdracht van de Grote Blanke Vader,  werd besloten dat de macht van Red Eagle en zijn clan een bedreiging vormde voor de stabiliteit in de regio. Tien legereenheden werden naar het gebied gezonden om de clan te breken, het gebied in te nemen en de overlevenden te verplaatsen naar een reservaat ten noorden van de White River.

Tijdens de gedenkwaardige veldslag, die alle geschiedenisboeken zou halen, deden blanke soldaten verslag van het laatste uur van de strijd. In deze verslagen viel te lezen hoe opperhoofd Red Eagle omringd werd door onderopperhoofden, die allen wegvluchtten toen generaal Brake tot op tweehonderdvijftig meter was genaderd.

De clan werd opgeheven. Van de stam van Red Eagle waren slechts een handvol mannen, vrouwen en jongens over. Ze werden verbannen naar het reservaat bij de White River. Het was een guwelijk gezicht hoe Red Eagle doorzeefd werd door honderden kogels en eenzaam en ellendig stierf op een met lijken bezaaid slagveld.

redskin

 
Ziet u de parallel met het bedrijfsleven?
 
 
2011