Home » Ontmoetingen » Jenny Rossing (lerares)

Jenny Rossing (lerares)

Jenny woonde tegenover ons. Jenny was al oud. Ja zelfs ouder dan ik. Toen ik haar leerde kennen was ze in ieder geval ook fitter dan ik. Ze deed veel rennend. Ik zag haar altijd gaan terwijl ik uit het raam keek. Op weg naar haar zoon of de kleinkinderen. Haar leven lang gymmen was haar aan te zien. Als ik haar zo zag gaan wenste ik altijd dat ik zo fit zou zijn op hoge leeftijd, maar besefte me dat ik dan nog een hoop zou moeten gymmen.

Ze was lief. Haar ogen in haar oud gelaat leken tot ver voorbij je oogzenuw te kijken, alsof ze rechtstreeks in je hersenen keek. Maar nooit was die blik vervelend, ze keek altijd met interesse. Ze was altijd lerares geweest en dat vond ik bij haar passen.

Jenny paste altijd op ons huis in de vakantie. Als we weer terug waren haalde ik de post bij haar op. De eerste keer met een presentje dat ze onder protest aannam. Ze vond dat mensen elkaar moesten helpen zonder dat daar iets tegenover stond. Ze meende het en ik deed het niet weer.

Zo verstreken jaren. Jenny ravottend met de kleinkinderen, af en toe rennend, zwaaien, een praatje, op het huis passen. Maar vanaf het ene op het andere moment ging het bergaf met haar. Het was even op. De fitheid was weg en haar altijd ruimdenkende geest vertroebelde. Alsof de tank in een keer leeg was, zonder waarschuwingslampje. Zelfstandig wonen ging niet meer en binnen zeer korte tijd was ze weg uit het dorp omdat er ergens anders plaats voor haar was.

Net voordat ze wegging schonk ze me een boek dat ze zelf geschreven had. Een mooi boek met gekalligrafeerde gedichtjes en aquareltekeningen. Ze dacht dat ik het wel mooi zou vinden. Ik vond het een compliment.

Het ging wel weer beter met haar na verloop van tijd. Plannen werden gesmeed om terug te keren naar het dorp, waar ze zo lang geleefd had en waar ze zo bekend was en gewaardeerd werd.

Die laatste reis terug naar het dorp maakte ze uiteindelijk wel, zij het niet meer onder ons. Ze overleed vrij plotseling, na nieuwe lichamelijke problemen. Ik had haar die terugkeer naar de mensen die ze kende zo gegund.

Ik kijk naar het kruispunt waar ze nooit meer over zal rennen. Leven is beleven en dood is alleen dood, schreef ze ooit. Ik hoop het niet Jenny. Ik hoop dat je ergens rondrent en aandachtig naar mensen luistert.

Rust zacht.
 
 
Ter nagedachtenis van Jenny Rossing,
19/11/1930 – 7/12/2020.

 
 

Total Page Visits: 26 - Today Page Visits: 2