Mailperikelen

Bejaarden mailen eindelijk ook. Het duurde even, maar deze groep valt toch te typeren als ‘laggards’ volgens de innovatietheorie van een zekere heer Rogers. Opoe van tachtig stuurt nu ook geen brieven meer, maar mailt.

Dat moet ook wel. Het manueel bezorgen van een doorwrocht papieren briefje per post kost tegenwoordig zoveel tijd dat het lijkt alsof de postkoets zijn herintrede heeft gedaan. En de voetbalplaatjes van mijn zoon, die per post zouden arriveren, leidden thuis tot een huilerig debacle. Bij het openen van de brief zat er een standaardkaartje in de enveloppe, met de mededeling dat ‘het poststuk bij de verwerking verloren was gegaan.’ Een standaardkaartje, kennelijk gebeurt het regelmatig.

Mailen dus, hoewel groepen mensen het medium alweer verlaten voor meer interactieve vormen van communicatie. Nadeel van mail is de hoeveelheid ongevraagde mail die je bijgeleverd krijgt. De zogenaamde ‘spam’, zijn oorsprong vindend in de naam voor het ingeblikte vlees, die door heren van Monty Python’s Flying Circus oeverloos in een sketch werd herhaald.

Bij de papieren post vinden we spam gek genoeg wat minder erg. Een enkeling plakt een sticker op de brievenbus, met de mededeling dat slechts geadresseerde post het huis binnen mag vallen.

Bij mail heb je dat niet. Die is altijd geadresseerd. Ingenieuze techniek, de spamfilters, moet ervoor zorgen dat zo’n ongewenst mailtje onze digitale postbus niet binnenkomt, om ergernis te voorkomen. Nadeel daarvan is wel dat logaritmen ervoor zorgen dat soms ook goedbedoelde mail wordt weggefilterd. Dat leidt dan weer tot onbegrip tussen zender en ontvanger, aangezien de ontvanger niet de mededeling ontvangt dat ‘het poststuk bij de verwerking verloren was gegaan.’

Anders ligt het met mail die het spamfilter doorkomt, maar toch ongewenst is. Mailtjes met beledigingen en dreigementen zijn vooral erg impopulair bij de ontvanger. Waar vroeger oplettende veldwachters schrijvers van dreigbrieven in de kraag konden vatten door het herkennen van het handschrift of de afdruk van vinger of schrijfmachine, tegenwoordig is een anoniem mailadres snel aangemaakt en is de dader moeilijk op te sporen.

Trouwens, je zou natuurlijk elke mail als ongewenst kunnen betitelen. Gezien de monsterachtige hoeveelheid mailtjes die we elkaar zenden niet zo’n rare gedachte. Mail is dus lekker veilig als je anoniem wilt versturen, maar ook ‘noniem’ is het lekker makkelijk en veilig om iemand iets te vragen of op te dragen zonder hem aan te hoeven kijken of direct van repliek te dienen.

Maar goed, de bejaarden mailen nu dus uiteindelijk ook. Maandenlang kreeg ik mail in mijn mailbox, die gericht was aan ene Greet Jans. Toegegeven, het mailadres leek wat op de mijne. Mededelingen over de hoeveelheid afwas, nicht Agnes die onbedoeld zwanger was, de prijs van rode uien, steken in de lies, de bijeenkomst der plattelandsvrouwen (inclusief vijf herinneringen) en de vadsigheid van de ongewassen buurman met corduroy pantalon, teisterden mijn mailbox.

De hardnekkige afzender heb ik uiteindelijk maar eens opgezocht op het internet. Het bleek een oude dame uit Kampen te zijn, een goede vriendin van Greet blijkbaar. Ik stuurde haar maar eens een bericht om aan te geven dat ze fout zat en naar een verkeerd mailadres mailde. Even later kreeg ik het op zich knap gefabriceerde antwoord, namelijk in grote rode hoofdletters:

“DEZE MAIL IS VOOR GREET JANS. GRAAG GOED BEZORGEN!”

Maar kennelijk viel het kwartje toch, want sindsdien bleef het lange tijd rustig rondom Greet. Eigenlijk vond ik het wel jammer.

Tot voor kort. Sinds enkele weken weet ik dat Greet in een koor zit. Mails over repetities, vals zingen ener gastzanger, barse baritonnen en het verzetten van een uitvoering omdat het Longfonds voorrang kreeg in het dorpshuis, frequenteren tegenwoordig mijn mailbox. Ik ben er blij om. Lief en leed van de koorleden krijg ik mee. Mevrouw Van Epscheuten kan niet meedoen omdat ze in het gips zit. Helaas is de heer Waalstra ons ontvallen. De koorleden lopen collectes en zingen graag in verzorgingshuizen. Ik weet ook dat de mantelzorg de heer Bul zwaar valt. Steeds meer beginnen de leden van het koor me te boeien. Ik lees het met genoegen.

Mooi medium, mail. Ik blijf het voorlopig gebruiken.

 
image47