’t Is zo zonnig dat ik knipper met mijn ogen
Ik voel de zwoele wind op mijn gezicht
Het beloofde voorjaar, dat is in zicht
Maar ’t voelt alsof de winter heeft gelogen

Je knokte door de kou naar voren
De winter duurde voor jou zo lang
Maar tijdens het eerste vogelgezang
Heb je uiteindelijk toch verloren

Felle kleuren en groen herleven
Weet ik dat jij ons nu verlaat
Hopend dat je ergens heen gaat
Waar iemand je die lente kan geven
 
 

Ter nagedachtenis van Maria van Slochteren.
 
 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *