ALS JIJ LEKKER IN MIJN ARMEN LIGT
VOEL IK AAN JE BETRAAND GEZICHT
WAAROM IS AFSCHEID TOCH ZO ZWAAR
LIEFDE DOET PIJN, JA ‘T IS ECHT WAAR

Dat ik de goede deur heb gevonden is wel duidelijk. De muziek bulkt uit het half geopende venster de straat op. Ik kijk omhoog en zie achter het huis een enorme zendmast de hemel in wijzen. Volgens mij was dat vroeger verboden en zonden piraten stiekem hun gezang de ether in, maar openlijker dan dit kan het bijna niet.

O IK ZAL JE ZO GAAN MISSEN
ZAL JE FOTO MEE GAAN GRISSEN
DAN ZET IK HEM OP HET DRESSOIR
EN KIJK ER ALLE DA-HA-GEN NAAR

Toe maar, toe maar. Erg veel pretentie had de tekstschrijver blijkbaar niet. De melodie is uiterst geschikt als strijdlied van een goedkope nationalistische politieke partij. Als ik op de deurbel druk heeft dit geen merkbaar effect, terwijl de galmende zanger het refrein nog eens herhaalt. En nog eens, en om het af te leren, nog drie maal.
Maar dan gaat opeens de deur open en staat er een vrouw in de deuropening.

Na een paar seconden heb ik mezelf weer in bedwang en sluit mijn mond weer. De vrouw draagt een schort waarop bloedvlekken prominent aanwezig zijn. Haar behaarde armen zijn versierd met menig tatoeage, gezet door een beginneling, zo lijkt het.
De vrouw veegt wat haar uit het gezicht en zegt raspend:
“Je komt voor Theo hè? Hij zei al zoiets. Je mag wel naar boven, maar je moet zachtjes doen, want hij zit net in de uitzending.”
Ik onderdruk een lach, omdat ik zachtjes moet doen in deze kakofonie, schuif langs haar en beklim twee trappen.

Aan het eind van de tweede trap open ik, toch maar voorzichtig, een deur en hoor juist hoe Theo zegt:
“Goedenavond beste luisteraars. Voor wie net afstemt op 107.7 Megahertz, hier is Papa Nero! Terug van vakantie zitten we er weer gezellig bij en wens ik alle luisteraars weer veel luisterplezier. We kwamen lekker door met Dikke Leo en zijn foto op het dressoir. Maar er is nog veel meer moois vanavond want Papa Nero heeft er zin in! Stem af op 107.7 Megaherz. Ja kom er maar in Johnny!”

En weer schalt er muziek van het bekende genre door de ether. Er is blijkbaar genoeg publiek voor.
“Ik heb luisteraars tot in de kop van Drenthe,” verzekert Theo mij desgevraagd, “de mensen bellen mij met problemen en verzoeknummers en doen ook vaak de groeten in de uitzending.”

Verdomd, drie seconden later gaat de telefoon. Niks mobiel hier, er staat een ouderwetse telefoon met druktoetsen op de tafel, naast de zendapparatuur met namen in grote letters als Sennheiser en Kenwood. Theo neemt op en murmelt wat in de hoorn. Resoluut draait hij aan wat knoppen en de muziek verstomd weer.
“Ja beste luisteraars, we hebben telefoon en hier is Bertus Mulder, helemaal uit Altena die even de groeten wil doen! Dat kan altijd bij Papa Nero. Doe de groeten of meld je probleem. Papa Nero zorgt voor een oplossing. Kom er maar in Bertus!”

De moed begint mij al wat in de schoenen te zakken als Bertus de groeten doet aan zijn vrouw die naast hem zit op de bank. Theo haakt leuk in en schallend lachen buldert menig huiskamer in.

Na een dik uur luisteren lust ik wel een biertje.
“Nou beste luisteraars, ik heb hier een journalist bij mij zitten die met me wil praten, dus ik zet nog een nummertje op en dan zou ik zeggen tot morgen maar weer! Ik dacht aan nog een lekker nummer van Dikke L…. o wacht!”
De telefoon rinkelt weer. Theo besluit direct op te nemen in de uitzending.
“Papa Neroooo! Goedenavond!”
Theo heeft zelf al vier lege flesjes voor zich staan.

Aan de andere kant van de lijn klinkt een snik.
“Ja hallo,” klinkt het zacht aan de andere kant van de lijn, “ik voel me zo eenzaam en verdrietig. Kunt u even met me praten misschien. U klonk net zo meelevend toen die andere luisteraar zei dat zijn moeder vrij ziek was. U hebt zo’n lieve stem.”
“Ach nee hè?” antwoordt Theo botweg, “nee hoor mevrouw, we gaan d’r uit. Ik heb hier een journalist zitten. ’t Is mooi geweest. Tijd van komen, tijd van gaan hè?”
Ik hoor de snik nog een keer.
“Ach, ik wil alleen maar wat praten, even de groeten doen dan? Ik voel me zo erg alleen en bedroefd. Mag het?”

Drie volle seconden is er volledige radiostilte op 107.7 Megaherz. Theo heeft de mond open. Dan beweegt hij bliksemsnel aan de knoppen.

O POEPIE, O LIEVERD, O WIL-LE-MIJN
ZOU JIJ VOOR ALTIJD DE MIJNE WILLEN ZIJN?

Deze hoempapa komt hard binnen bij mij en onthutst kijk ik Theo aan. Die dreunt de hoorn op het toestel.
“Tijd van komen, tijd van gaan,” zegt Theo lachend, “dat gezeur. Je treft het wel vaker. Nou, wat wou je weten?”

Maar ik wist genoeg.
 
image9
 
2011