Schoolreis

‘Kijk pap, hier gaan we naar toe.’
Ik bekeek de internetbeelden van een pretpark. Het werd me wat wit om de neus bij het zien van groots aangekondigde zweefmolens en een attractie die Super Nova werd genoemd en kinderen gratis naar de maan schoot.
‘Leuk!’ riep ik en ik zette mijn meest enthousiaste gezicht op.
Hij bekeek me argwanend, gevoelig als hij is. Zijn broertje kwam bij ons staan. Bij het zien van de Super Nova riep hij, zéér gedecideerd:
‘Dáár ga ik níet in!’
Hij mocht er ook niet in zag ik, qua leeftijd. Mijn schouders zakten even ontspannen omlaag. Jarenlang in de zorgen om zijn gezondheid ben je niet zomaar kwijt.

Zijn twee jaar oudere broer mocht er wel in. Maar ik zag hem met grote ogen de beelden van de Super Nova volgen. Het leek hem maar niks.
‘Dan ga je er toch niet in!’ riep ik, andermaal opgelucht.
Hij knikte. Maar intern was de keuze nog niet gemaakt, zag ik.

Er gingen drie groepen tegelijk op schoolreis. Bij het afscheid zag ik de broers naast elkaar zitten in de bus. Gebroederlijk. Ruzies over wie de Player 1 was op de spelcomputer of wie nu gewonnen had met voetballen waren volledig vergeten. Twee vrienden op reis. Voor het eerst met de nieuwe school.

Wij ouders stonden er wat besmuikt bij. Zorgkonijnen, die moeite hadden met loslaten. Ik keek wat om mij heen. Heel veel andere ouders leken daar geen last van te hebben. Ik voelde me een watje.
‘Loslaten is vertrouwen geven!’ schalde laatst een vrouw in de rij bij de supermarkt.
Jajaja, we wisten het wel.
Maar waarom had ik dan weer een brok in de keel bij het uitzwaaien?
Gevoelig als ik ben.

De rest van de dag verliep werkend. Tijdens de vergadering hoorde ik ze opeens even lachen of zag ik roodbekoonde koppen in zweefmolens op de maan. Ik lachte hardop.
Mijn collega’s zijn het gewend.

Bij thuiskomst der bussen bleken deze leeg te zijn; een aloude schoolgrap die elke tand des tijds zal doorstaan. Juichend sprongen de kinderen op, zodat de bus vervaarlijk schommelde en dit eigenlijk ook nog een attractie was.

Snel telde ik alle ledematen en daarna de vingers. De bril was ook nog heel. De verhalen waren vol vuur. De Super Nova was voor watjes en je ging helemaal niet naar de maan. Een gave dag in wilde attracties, met waag- en kokhalzen.

’s Avonds sliepen ze snel. Vredige koppen op het kussen. Hoewel regelmatig verzuchtend dat het thuis een heksenketel is, waar ik nooit aan het woord kom was ik blij dat ze er weer waren.
Schoolreis 2015. Cool, man.
 
image2-1024x768
 
 
2015.