Silke

Op die zomeravond,
buiten nog warm,
keek ik naar je.
Je lag naast me,
  op je moeders arm.

Je was zo breekbaar,
alles nog maar pas.
Ik keek heel lang,
tot ik zag dat je
  er niet meer was.

Zo onschuldig lief.
Warm licht als de zon,
schijnend zoals buiten.
Maar ook zo ziek,
  dat je niet blijven kon.

Je was er zo kort.
Ik kon je niets geven.
Je teerheid zo lief,
zal voor altijd
  leven.

 
Ter nagedachtenis van
Silke Trynke van Dijk,
19/08/2005 – 26/08/2005

 
 
 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.