Home » Blog » Schrijven » Persoonlijk » Terug naar Groningen

Terug naar Groningen

Het wordt al donker als ik de Korrewegbuurt inrij. Ik trap krachtig op de rem voor een passerende fietser. Ik moet oppassen. Al rijdend keek ik wel door de voorruit, maar wat ik buiten zag leek een andere dimensie, zonder passerende fietser. Ik zag wel een jongen op rolschaatsen. Een jongen van een jaar of tien, die met een groep vriendjes door de Ceramstraat rolschaatste, door de Celebesstraat, op weg naar het grote park bij de Oosterhamriklaan, waar de rolschaatsen uitgingen en er gevoetbald werd op groene laarzen. Ik kon er niks van en maaide over de bal. Maar ik deed verder leuk mee.

Ik lach. De fietser niet. Die heft scheldend de middelvinger. Als ik op iedere scheldende medeburger zou moeten reageren, dan zou ik daar een dagtaak aan hebben, dus achteloos draai ik de auto de bocht om. Ik zie het ouderlijk huis. Een kamer in oranje, met Zorro op de muur. Een kind met huiswerk omdat hij de beste van de klas wou zijn. En het ook was denk ik. Veel, veel boeken en af en toe een potje Blikspuit op straat. Het tweede ouderlijk huis is er vlakbij. Hij zit nu op zijn zolderkamer. Dromend, hoger en hoger zwevend in fantastische werelden. Ongecompliceerde jaren.

Ik zucht wat en rij langs mijn oude scholen. De Sionsschool is niet meer. Het Wessel Gansfort College is er nog wel. Ik stop even en zie die jongen weer, maar de rolschaatsen en boeken zijn allang verleden tijd. De jongen worstelt, zie ik. Met zichzelf. Niet ongelukkig, wel worstelend. Hij zou graag zijn zoals de rest, maar hij is het niet. Ik hou het stuur stevig vast, omdat ik het wel jammer vind dat die jongen pas decennia later begreep waarom hij anders was. Ik glimlach als ik hem zie basketballen en elke kroeg, die de stad rijk was, af zie lopen. Ik zie de vertwijfelde docenten, die hem uitzwaaien na een wel heel erg lange aanloop naar een diploma.

Ik rij nog langs de wijken Vinkhuizen en De Hoogte, stukjes van de puzzel vergarend. Beetje kijken vanuit de auto waar ik woonde. De woning in de volksbuurt, de flat die ik deelde met een vriend, de woning die ik huurde met een vrouw. Mooie jaren in Groningen. Uiteindelijk beland ik op de Verlengde Hereweg, mijn laatste woonadres, zij het met heel wat jaren ertussen. Het was mijn eerste terugkeer naar de stad, klimmend uit een wel heel diep dal. Eerst alleen, later gelukkig niet meer. Ik huiver even, maar het is geen zwarte schaduw die me overvalt, maar de duisternis die intreedt. Ik start de auto, tijd om naar huis te gaan.

We verlieten Stad in 2003. Op naar nieuwe omgevingen. Achttien jaar geleden. Een heel leven. Natuurlijk kwam ik nog wel terug, maar niet zo heel vaak. Later werkte ik ook in Groningen, maar dan ben je slechts forens immers. Ik rij nog even langs het toekomstige nieuwe huis. Het duurt niet zo lang meer. Een huurhuis voorlopig, want ook in Groningen koop je een huis als een broodje ham; aankoopbeslissing van tien seconden en je betaalt teveel. Nee huren is prima voorlopig. Het is inmiddels donker. Ik stuur de stad uit, op naar Peize. Ik lach hardop om mijn eigen sentimentele gezeik dat u net las. Maar binnenkort ben ik weer Groninger, iets met roots.

 

 

Mei 2021
 
 

Total Page Visits: 127 - Today Page Visits: 2