Voetgolf

Hier ziet u twee dames gepikeerd weglopen. De uitbater had ook de ongelukkige keuze gemaakt een golf- én voetgolfbaan te combineren. De dames hadden al twee holes even op ons moeten wachten. Bij hole 5 ging het al mis.
Na een aantal malen hard ‘Meneer!’ te hebben geroepen terwijl ik net bezig was de bal meesterlijk richting hole te trappen, eisten ze voorrang op een wijze die mij deed denken aan de natte aardappelen die ik vroeger kreeg van opoe. De dames hadden zo’n gerecht kennelijk nog achter in de keel en hadden vergeten door te slikken.
‘Golfers gaan altíjd veur,’ blaatte de dame die u hier op de bips ziet.
‘Ja wij willen doorsteken naar 12, staat in ‘t règlemént,’ floot de andere dame.
Ik wachtte even. Beide dames keken naar mij alsof ik Barrie was, het zoontje van de fietsenboer die altijd onnozel keek.
Nou ja, misschien hadden ze gelijk.
‘Mijn zoon is 11,’ zei ik toen ook maar.
Lang keken de dames mij aan, met een uitdrukking op het gelaat alsof opoe drie scheppen zout bij de aardappels had gegooid.
We lieten ze maar voorgaan.
Onder onze vorsende blikken vlogen de golfballen de bossen in en misten ze holes.
Mijn zoon lachte. Gelukkig niet te hard.
De dames beenden verder als teengangers op een zacht strand.
De zon begon te schijnen en wij voetbalden verder.
Vakantie.
Heerlijk.