We hebben het smoordruk. Bijna niemand heeft maar één baan meer. Naast de dagelijkse bezoldigde beslommeringen, die vaak voortkomen uit een dienstverband, hebben we vrijwel allemaal nevenfuncties die parallel worden uitgevoerd.

Journalist en schrijver zijn we. Fotograaf, televisierecensent en politiek commentator zijn we ook. Hoofdtaak: zenden. In korte vorm berichten we op een sociaal netwerk. Of we plaatsen hele verhalen in weblogs, als we breedsprakeriger zijn. Als paparazzi volgen we elkaars bewegingen, hetgeen nog wordt versterkt door apps, die het mogelijk maken de hele dag door de exacte verblijfplaats bekend te maken.

Best jammer dat we zó druk zijn met het verspreiden van onze eigen content, dat we eigenlijk geen tijd hebben om het verhaal van iemand anders te lezen.

Het echte werk moet namelijk ook nog worden uitgevoerd. De resterende tijd zijn we druk met het beantwoorden van honderd mails per dag. We hangen nogal veel aan de telefoon in een poging om de inhoud van de mails te bespreken. Daarnaast leveren we veel input aan informatiesystemen via het scherm van onze computer.

De tijd waarin we nog ouderwets oog in oog met elkaar staan vullen we met veel en zeer lang vergaderen. We voeren afdelingsoverleggen met twintig man met koffie in een hok. Welterusten. Mogelijk houden we een conference call en bakkeleien we tien minuten over wie de notulist is en praten we door elkaar. Bila’s vullen we het liefst met beoordelingen; een hoofdstuk apart.

In een wereld die virtueel steeds kleiner wordt en waar we, functioneel bezien, ver van elkaar kunnen zitten, lijken we elkaar toch steeds minder te kunnen bereiken, als het er echt toe doet. Veel mailtjes blijven ongelezen, telefoongesprekken lopen via de voicemail en conversatie verloopt via haastige whatsapp berichten en sms.

Minder mailen, minder vastleggen, minder vergaderen, minder zenden. Meer ontvangen, meer echt contact, liefst op momenten dat het echt nodig is om even snel en soepel te kunnen reageren op de buitenwereld en we kansen willen benutten.

Een stukje vol open deuren. Maar probeer het maar eens. Het is een andere manier van werken. Dus moeilijk.