Draadloos. Connectiviteit via de lucht. Filosofen waarschuwden er al lange tijd voor: we zijn techniek al zo gewend dat menigeen er van afhankelijk is geworden. Mail, Social Media, beeld en geluid; we willen het op elk moment bij de hand hebben. Vertoevend in een vakantiehuisje komt als snel de gedachte op het haperende 3G-netwerk van de telefoonprovider te verwensen. De gekozen bestemming ligt vaak net even te ver in het bos, waardoor er wordt overgeschakeld naar een langzamere verbinding.    Bovendien is het gepriegel op een klein telefoonschermpje voor de gemiddelde bouwvakker irriterend en is de iPad ook een gewilde reisgenoot, die het zo leuk doet op een snelle internetverbinding.

wifiBladerend door de welkomstfolders van bungalowparken en hotelketens zie je al snel het wifi-logo staan. Na het opgeluchte halen van adem blijft deze meestal in de keel steken bij het zien van de tarieven die per uur betaald moeten worden, na een initiële gratis toegang van wel twee uur. Na enig Google-onderzoek, via de versgekochte wifi-verbinding, blijken prijzen tot wel twintig euro per uur geen uitzondering. Met name horecagelegenheden vallen negatief op door het prijsbeleid.

Zo lijkt het alsof er een nieuwe melkkoe is gevonden. Goed, een wifi-netwerk vergt enige investering, maar men is er blijkbaar zeer op gebrand deze binnen no-time terug te verdienen. Het motto daarbij is blijkbaar om de gemaakte kosten te verhalen op de klant en, na terugverdienen van de investering, zelfs winst te gaan maken. Dat waren we zo gewend ook, natuurlijk.
Want wifi is gewild, zoals gezegd. We nemen de wereld met ons mee en laten die niet los buiten de deur. Hotspots van bijvoorbeeld KPN en T-mobile zijn natuurlijk voorbeelden van handige jongens, die allang bedachten dat overal en altijd toegang tot informatie geld kon opleveren.

Wifi draait echter al weer enige tijd mee en het idee om er een cach-cow in te zien is natuurlijk al weer Oud Werken. Leuk, centen verdienen aan een hipe, maar nu het medium volwassen is geworden zie je de tendens dat mensen (lees: klanten) zich gaan storen aan de gevraagde tarieven.

Hotels, restaurants en bungalowparken zullen zich even achter de oren moeten krabben of het aanbieden van wifi niet gewoon een standaard element van de dienstverlening moet gaan worden zo langzamerhand. We betalen immers ook niet voor twee uur gratis toiletgebruik, waarna we via een muntautomaat onze behoefte kunnen wegspoelen. Het zou bevreemde gezichten opleveren.

hsp1De betaalde hotspotstructuur zal zichzelf uit de markt gaan prijzen. De provincie Zeeland heeft dat al goed begrepen. Samen met een internetaanbieder verstrekken ze deze zomer gratis wifi-toegang voor de bezoekers in de hele provincie. Slechts excessief gebruik moet worden betaald. Daar sta je dan, met je hotspot-netwerk. Zeeland speelt in op een duidelijke behoefte bij de klant, met het doel meer mensen te trekken.

Het nieuwe is nu wel van draadloos internet af. Bedrijven die nu nog nadenken over het aanbieden van deze faciliteit lopen al hopeloos achter de feiten aan. Het gaat hier om een onderdeel van de marketingmix, onontbeerlijk om klanten te blijven trekken. Zonder extra kosten, alstublieft.

    

Gepubliceerd in het Dagblad van het Noorden op 5 mei 2012