Op zondagmorgen loop ik dikwijls het hoofd leeg. Auto parkeren aan de bosrand en lopen maar.

Welgemoed loop ik over het pad. Even verderop komt een groep mensen aanfietsen. Ze houden stil op zo’n honderd meter van mij vandaan. Ik zie moeizaam afstappen en secuur parkeren van  fietsen op stevige standers.

Als ik de bril van condens ontdaan heb zie ik dat de groep mensen uit louter bejaarden bestaat, allen dames. Voorop echter staat, als een rots, een jonger persoon. Ook een dame. Ongetwijfeld heet ze Petra.

Petra vertelt honderduit, zie ik aan de manier waarop de bejaarde dames naar haar kijken, sommige met de mond half open. Hoe dichterbij ik kom, hoe meer dames de aandacht van haar naar mij verplaatsen.

Ik heb de pet diep in de ogen en de jas, met een gat erin, heeft zijn beste tijd gehad. Om de dames niet ongerust te maken zet ik mijn zonnigste gezicht op. Ze ontspannen.

“Kun je daar op zitten?”
Ik ben nu dicht genoeg genaderd om de stemmen te verstaan.
“Nee, dat is een windnet,” zegt Petra.
“O meneer toch. De fietsen staan middenin het pad,” zegt een der andere dames.
“Geeft niet hoor, het lukt wel,” antwoord ik, weinig verheffend.

Maar enkele dames gaan toch mompelend aan de fietsen staan rukken. Petra ziet af van een verdere verhandeling over het windnet en zegt luid:
“Kom op dames, genoeg gepraat, we gaan verder fietsen!”
Het gemompel en geharrewar met bibberig opstappen op het smalle pad doet de gehele omringende natuur verstommen en glimlachen.

Ook ik kan een lach niet onderdrukken. Terwijl ik me nog vertwijfeld afvraag wat in vredesnaam een windnet is zie ik nog net kans de groep op een foto vast te leggen bij vertrek.
“Och, wie komm op foto jonges!” schalt het om mij heen in licht dialect.
Twee dames fietsen zenuwachtig onzacht tegen mij aan zodat ik de rest van de dag aan de dames zal denken.

Bejaarde mensen, die zich nog niet neerleggen bij geranium, horretje en gevoerde Spaanse sloffen, maar er met z’n allen op uittrekken. Niet moeizaam vegeteren achter de televisie, maar nog even om zich heenkijken en een windnet zien. Misschien is het een beetje gestimuleerd, maar ook dit is een vorm van zorg. Waarbij de verzorgde zelf ook leuk meedoet natuurlijk. Voor mij begon de zondag gemoedelijk.

 
image7