De vierde pauze duurde maar een kwartier. Het was net genoeg om haastig wat voedselpillen weg te slikken en een slok koffie te nemen. Veronica keek om zich heen. Aan lange tafels zaten ze. De gezichten waren ijselijk wit. Ogen stonden flets, met daaronder inktzwarte wallen. Monden kauwden automatisch. Gesprekken duurden kort. Lage, zachte stemmen met staccato zinnen. Ze huiverde. De laatste bezuinigingsronde had de Board besloten de verwarming alleen te gebruiken tussen tien en vier. Het was niet anders. Maar wel koud. De zoemer ging en en masse stond iedereen op. De vijfde periode begon. De lift bracht ze naar de eenenvijftigste verdieping.

Veronica keek kort uit het raam. Ze durfde nu wel even te kijken omdat ze wist dat haar floormanager eerst naar het toilet ging alvorens de afdeling te betreden. De nieuwe reinigingsprocedure duurde een halve minuut langer, zeer tot onvrede van de Board. Maar het gaf haar een halve minuut langer pauze. Het was al donker in de Vierde Stad. Ze zag helemaal in de verte de felle vuren verspreid over de Onveilige Zone. Ze huiverde opnieuw. Een bizar ogenblik hunkerde ze naar de warmte van de vuren van de Uitvallers. Ze lachte om zichzelf. Ze keek naar de lege stoel naast zich en voelde zich bevoorrecht dat ze alleen maar koud was. Koud, maar wel kerngezond.

Danny kwam niet meer terug, morgen zou zijn vervanger beginnen. De ziekteverschijnselen die hij meebracht naar het werk waren voldoende geweest om hem hardhandig te verwijderen. Het gevaar voor infectie was te groot. Hij had nog geprobeerd de verkoudheid te verbergen, maar omdat Veronica naast hem zat had ze het direct gemerkt en hem aangegeven bij de floormanager. Ze voelde niet de minste wroeging. Het was puur overleven. Er waren maar vijfentwintig arbeidsplaatsen over op haar verdieping. De vergoeding die ze kreeg was zo laag dat ze daar nauwelijks eten van kon kopen en de verplichte afname van de voor haar geselecteerde goederen van de Corporatie. Ze moest het hebben van de maandelijkse toegift. Een bedrag dat je alleen kreeg als je aanwezig was geweest en je targets had behaald. Daar paste gewoon geen ziekte bij. Ziek was geen werk, geen target, geen toegift en dus geen eten en geen huur betalen. Als je ziek werd moest je weg. Ze hadden allemaal een extra dosis met de injectiestift moeten nemen. Ze was er nog steeds wat duizelig van. Ze streek afwezig met haar hand langs haar voorhoofd.

Danny zou het niet redden. Met ziek zijn kreeg je geen nieuw werk. Volgens de berichten waren de laatste publieke ziekenverzorgenden gesignaleerd in de grensstreek, in een afgesloten gemeenschap. En de Corporatie investeerde geen zorg in zieke mensen. Onwillige mensen kregen wel een een injectie onder de schedelrand, waarna ze gerehabiliteerd weer meededen. Maar de laatste tijd waren er geruchten dat de Corporatie in District West zelfs dat niet meer deed en iedereen, die niet paste in het schema van de Corporatie, gelijk naar de Onveilige Zone werd gebracht. In ieder geval zou Danny zijn woonruimte hier niet meer kunnen betalen en op straat belanden. Hij zou dan spoedig worden opgepakt en uit de Veilige Zone worden gezet. Hij zou een Uitvaller worden. Hij zou er moeten blijven, hij zou een van hen worden. Ziekelijk, zonder huis en eten.

De rest van haar dienst dacht Veronica alleen nog maar aan de floormanager. Een man met grenzenloze macht. Geconcentreerd voerde ze elke deeltaak consciëntieus uit. Haar handen bewogen snel en doeltreffend over de driedimensionale feelscreens. De floormanager greep de kleinste fout aan om iemand te ontslaan. Vanuit de Zuidelijke Staten waren honderd gezonde mensen aangekomen met de nieuwste nano-injecties in hun lijf. De floormanager had maar weinig nodig om iemand door een van deze mensen te vervangen. Hij stelde elke periode targets bij, ontzegde mensen hun pauzes en treiterde de zwaksten als hij een slechte dag had. De vorige floormanager was overigens nog erger geweest, maar was onder vreemde omstandigheden verdwenen tijdens zijn verblijf buiten het gebouw van de Corporatie.

Veronica had steeds meer moeite om alle deeltaken snel uit te voeren. De communicatiechip achter haar oor was uitgerust met een nieuw programma dat gesprekken doorliet met maar twee seconden wachttijd. De tijd om de tekstversie van het mondelijke gesprek te corrigeren op het feelscreen was eigenlijk steeds te kort. Het baarde haar zorgen, omdat ze merkte dat haar jongere collega’s het tempo makkelijk aankonden. Maar haar voordeel was haar innerlijke rust. Twee collega’s hadden elkaar vorige maand tot bloedens toe geslagen na een piekverwerking van data. Bezweken onder de druk van de meedogenloze strijd om succes, erkenning en onderscheiding. Ook zij waren verwijderd. Bloed was verboden.

Toen haar dienst er eindelijk opzat verliet Veronica de torenflat van de Corporatie via het ondergrondse gangenstelsel, richting het transportplatform. Het was nog steeds donker buiten. De Vierde Stad was een onmetelijk uitgestrekt en dichtbebouwd gebied. Eindelijk aangekomen in haar wijk liep ze de trappen op maar kon de bovenste trede bijna niet bereiken, zo moe was ze. Morgen zou ze een dubbele dosis serotine meebrengen. Wankelend liep ze naar haar flat, aan de rand van de Veilige Zone. De flat van Veronica was heel erg oud. De oorspronkelijke appartementen waren verdeeld in twee wooneenheden. De meeste mensen woonden toch alleen. Tijd om een relatie te onderhouden was er simpelweg niet. Het was werken, eten, slapen en weer werken. Met haar kleding nog aan viel ze in slaap op haar bed. Het was koud in de kleine woonruimte, ze had haar maandelijkse energierantsoen al twee dagen geleden verbruikt. De meeste flats waren donker. In de verte klonken de vuurwapens van de wachters, een door merg en been gaand hoog geluid. Weer minder Uitvallers zouden de nieuwe dag beginnen.

Buiten werd het langzaam licht. Een waterige zon verspreidde een zwak schijnsel door de smog. Miljoenen insecten vormden een grote wolk, die voortdurend veranderde van vorm, een pantomime-act opvoerend in de oranje lucht.